Time Out voor Europa? Tijd voor Juncker?


Het Volk heeft gesproken en het heeft zoals bekend altijd gelijk, maar wat heeft het gezegd, en hoe ziet dat gelijk er uit?

Doordat de verkiezingen binnen de nationale context zijn gevoerd, moet die ook in de eerste plaats nationaal worden geduid.Zo is in Nederland de winst van D66 vooral te verklaren uit diens constructieve oppositie t.o.v. het kabinet, en pas in de tweede plaats een beloning voor een pro Europese houding.

Geert Wilders is gestruikeld over ‘minder Marokkanen’, meer dan over een anti Europese houding.

In Frankrijk heeft het Front National campagne gevoerd tegen de EU, mar het was typerend dat Marine Le Pen meteen verklaarde dat Hollande het Franse parlement moest ontbinden. De macht in Frankrijk was de duidelijke inzet van de Europese verkiezingen.

In Groot Brittannie is de overwinning van Ukip misschien nog het meest een uiting van anti europeanisme. Daar speelt al enige decennia het trauma van het verlies van het Empire. Europa is dan weliswaar een mooi catharsis moment, en wel een politiek probleem, maar voor het verlies van het imperium werkt alleen acceptatie.

Het is wel  duidelijk dat de overwinningen van FN en Ukip binnenlands tot zeer grote politieke problemen zullen leiden.

 Veel meer dan op Europees niveau.

Dat komt in de eerste plaats omdat niet in alle landen de Eurosceptici in die mate hebben gewonnen. Premier Renzi heeft een knappe overwinning behaald.

In de tweede plaats omdat de traditionele machtspartijen nog altijd de meerderheid hebben. Als christen democraten, socialisten en liberalen samenwerken kunnen deze constructieve partijen Europa nog altijd op koers houden.

En in de derde plaats door het karakter van die anti Europa partijen zelf. Wat ze gemeen hebben met elkaar dat ze niet alleenl tegen Europa zijn, maar vaak ook tegen elkaar.

Er zijn weinig gemeenschappelijk positieve punten waarop ze zich kunnen verenigen en fracties, dus macht, kunnen gaan vormen.

Voor het moment is de uitslag van de Europese verkiezingen dus vooral een nationaal probleem.

Dat betekent niet dat het signaal niet moet worden opgepikt.

 De financiële crisis heeft Europa gedwongen een integratie sprint in te zetten op het moment dat dat de vorige integratie fase, de uitbreiding met tien landen de Grondwetdiscussie en het verdrag van Lissabon discussie door de bevolking nog niet was verwerkt.

Deze integratie fase met two-pack, six-pack, stabiliteits- en deficit mechanismen als wel een banken-unie kwam evenwel niet voort uit Brusselse federalistische dromerij en regeltjes drift maar werd noodzakelijk doordat bleek dat de nationale controle instanties faalden in het controleren van de financiële sector binnen een Europese economische en monetaire unie.

Dat is dan ook subsidiariteit zoals in de preambule staat. Dat je dingen doet op het meest efficiënte niveau, deze keer het Europese.

Maar wellicht toch wel een goed idee eerst maar eens alles implementeren,  eerst maar eens wat rustig aan, tijd voor een Time Out?

Tijd voor Juncker?

Advertenties

Rusland is groot, machtig en ligt nog steeds in het Oosten


Voor een beetje historicus is de Krim Crisis een feest van herkenning. Vaste waarden van de afgelopen vijfhonderd jaar die door de Koude Oorlog wat in de vergetelheid waren geraakt, zijn weer helemaal terug.

Zo zijn daar de expansie van Rusland op zoek naar ijsvrije havens, Engeland dat met iedereen vriendje wil zijn zolang die vriendjes onderling maar elkaars vijanden zijn, Duitsland dat groot en machtig is, maar geen helder geopolitiek concept heeft en Frankrijk dat zichzelf nog steeds groter acht dan het is, maar wel een duidelijk geopolitiek concept heeft.

En Nederland? Klein als altijd, gebaat bij een internationale rechtsorde omdat het geen geld voor een goed leger over heeft en een onbelemmerde handel.

Maar wel lief zoals Frans Timmermans die als reactie op de bezetting van de Krim er mee dreigt dat de visumplicht voor Russen weer wordt ingevoerd.

Na dat zeer succesvolleRusland jaar en dat Koninklijk Pilsje met Putin heeft dat indruk gemaakt.

Maar Putin kent dan wel weer zijn klassiekers, rechtstreeks uit het Handboek Dictator, eerste druk 1930, dat is wel mooi. De argumenten om de Krim binnen te vallen: Ze hebben het zelf gevraagd! Of: De minderheden van dezelfde afkomst beschermen, ze zijn in het conflict rond Sudetenland allemaal gebruikt.

Ook herkenbaar, maar minder feestelijk, zijn de reminiscenties aan de Eerste Wereldoorlog. Ook zo’n oorlog die ergens ver weg begon, niemand echt wilde maar wel bij betrokken raakte op grond van afspraken en uiteindelijk in Vlaanderen werd uitgevochten. Met het bekende: Nooit meer! herdenken we dit jaar dat die honderd jaar geleden begon.

Maar om dat inderdaad nooit meer te laten gebeuren is wellicht meer nodig dan mooie en plechtige  woorden.

De krijgsmacht is nu vorm gegeven om Somalische piraten, terroristen in Mali en andere brandhaarden te bestrijden. Rusland kwam in de dreigingsanalyse niet meer voor.

Daar hadden we goede afspraken mee gemaakt. Was een beschaafd volk geworden.

Tja, die afspraken had Chamberlain in 1936 ook gemaakt: Peace in our Time, en dat Duitsland van Max Planck en Bertold Brecht in en in burgerlijk, wat was daar nu eigenlijk op tegen?

De actie van Putin op de Krim heeft gediend als een geopolitieke Wake Up Call voor iedere Europese politicus.

Het lijkt ook duidelijk dat Europa als project van vrede en stabiliteit misschien best wel weer  belangrijk is. Wellicht dat de Eurosceptische politici in de komende campagne voor de Europese verkiezingen nog eens kunnen uitleggen hoe ze denken dat de Nederlandse vitale belangen kunnen worden gediend zonder een EU context.

En wat ze vinden van de defensie inspanningen bijvoorbeeld.

Want  Rusland is nog steeds groot, nu ook weer machtig, en ligt nog steeds in het oosten.

En Henk en Ingrid? Die willen waarchijnlijk helemaal niet met een ‘all inclusive’ naar de Gulag.