J.D.Vance en Marco Rubio hebben een beetje ‘bad cop-good cop’ gespeeld met de Europese leiders op de afgelopen veiligheidsconferenties die jaarlijks in München worden gehouden.

Beiden verkondigen de boodschap van de grote leider, dat Europa te weinig doet aan zijn eigen defensie, jarenlang heeft geprofiteerd van de Amerikaanse veiligheidsgarantie, cultureel decadent en verzwakt is, met een cultuur die wordt ondermijnd door massa-immigratie etc.

Na de agressieve speech van J.D. Vance van vorig jaar was de beschaafde speech van Marco Rubio, met vele historische en persoonlijk verwijzingen, een appel op gedeelde waarden bijna een klassiek vriendelijk diplomatiek verhaal.

Op die ene laatste zin na:

And I’m here today to leave it clear that America is charting the path for a new century of prosperity and that once again we want to do it together with you, our cherished allies, and our oldest friends. We want to do it together with you, with a Europe that is proud of its heritage and of its history, with a Europe that has the spirit of creation and liberty that sent ships out into uncharted seas and birthed our civilization, with a Europe that has the means to defend itself and the will to survive.

De Europese leiders gaven Rubio een staande ovatie, als echte auto-flagellanten. Want met die laatste zin: 

with a Europe that has the means to defend itself and the will to survive maakt Rubio duidelijk dat Europa zichzelf moet verdedigen en dat de Amerikaanse (nucleaire) veiligheidsgarantie niet meer bestaat.

Dat was nochtans jarenlang de basis van het NAVO-beleid, zoals bijvoorbeeld verwoord in de Nederlandse defensie nota van 1984-1993: 

De regering meent dat de nucleaire strategische strijdkrachten van de Verenigde Staten de kern van de Westerse afschrikking vormen. Daarnaast moet ter afschrikking van een aanval in Europa een koppeling bestaan tussen deze strijdkrachten en die in West-Europa. Deze koppeling wordt, behalve door de aanwezigheid van enkele honderdduizenden Amerikaanse militairen ook tot stand gebracht door nucleaire wapens die vanaf West-Europees grondgebied doelen in het gebied van het Warschaupact kunnen bedreigen.

Want terwijl nu iedereen roept dat we onze verdediging hebben verwaarloosd, wat wel zo is, moeten we ook erkennen dat de officiële NAVO-doctrine er lang van uit ging dat het voeren van een conventionele oorlog in Europa voorkomen moest worden-want dan zou Europa worden verwoest-en dat de zogenaamde voorwaartse verdediging er vooral toe diende tijd te winnen voor de aanvoer dan wel van Amerikaanse troepen dan wel het gebruiken van kernwapens. Conventionele Europese wapens dienden vooral als ‘tripwire’, struikeldraad.

De val van de muur leidde enerzijds tot uitbreiding van de NAVO, en tegelijkertijd tot onduidelijkheid tegen wie de alliantie gericht was. Die twijfel is door President Poetin op vakkundige wijze weggenomen. Marco Rubio heeft nog maar eens op een wat elegantere wijze dan J.D. Vance herhaald dat juist op dat moment  de Amerikaanse veiligheidsgarantie niet meer bestaat en dat Amerika Europa alleen dan zal bijstaan als datzelfde Europa het in principe zelf aan kan. Een staande ovatie lijkt dan ook wat een overdreven reactie.

Het volledig integreren van de Europese krijgsmachten onder een eenduidig politiek commando zou van meer volwassenheid getuigen. Wellicht volgend jaar dan in München?